Nimsa

2 jaar geleden maakten we hier een plan, een ecoplan. We schreven het in een schoon boekje en gaven ons een jaar. Het werden er twee, want voornemens zijn pas geslaagd als ze blijven.

Vandaag durven we terugkijken.

1.  Een spaardouchekop installeren – Yes!

2. Het wegdoen van onze waterkoker, in afwachting tot hij stuk gaat wordt de microgolfoven (het ding is van 1993) ook zo weinig mogelijk gebruikt. -  Een letser haalde onze waterkoker op voor 10 stropkes.

3.  Het gebruik van een ecofont voor prints -Néé, hetgeen het minste tijd kostte kwam er nog niet van. Onze printer is wel stuk, geldt dat ook?

4.  Meneer Nimsa probeert met  de trein naar het werk te gaan, dat kost hem 45 minuten per dag meer.   Hij zal daarvoor twee keer op de fiets zitten en een half uurtje treinen. Nimsa zelf gaat al een half jaar helemaal met de fiets naar het werk.  Haar auto wordt gedeeld. – Piet werd succesvol freelancer, hij neemt mijn auto en de zijne ging de deur uit. Hij is niet op  de trein gaan zitten. Wél tellen we nu een auto minder.

5. Dubbele beglazing voor de drie resterende ramen van ons huis – check!

6. Een timer voor de rooter en modem, na 23 uur en voor 8 uur wordt er niet ge-internet. Oef. – Geen timer, wel een verdeelschakelaar. Die gaat ‘s avonds uit.

7. De waterboiler gaat enkel aan als er met de hand wordt afgewassen. Als het aan mij ligt niet, dus. – Laat ons dit de grootste ergernis van 2010 noemen (“de boiler staat nog aaa-aan”).

8. De thermostaat van de kachel in de living wordt vervangen. – Ja!

9. Het bijhouden van de meterstanden voor verbruik gedurende zes maanden. En dit wekelijks.   Een verbruikstoestelletje wordt aangeschaft en zal onze grootste verbruikers dedecteren. – Gebeurd! Verrassend waren het verbruik van een laptop die uitstaat maar waar wel de stekker van insteekt én de wasmachine in uit-stand. Die laatste kreeg ook een tijdschakelaar zodat die een paar minuten na gebruik van de stroom wordt afgesneden.

10. Twee keer per week vegetarisch eten, geen vlees of vis.  Het merendeel van onze voedingwaren komen via de voedselteams. Zij zorgen voor overwegend biologisch producten die telkens van zo dicht mogelijk komen om de vervuiling die het transport veroorzaakt te beperken.  Bio eten kan voor een haalbare prijs. – Heerlijk, nog steeds.

8/10. Ik vind dat een goeie score.

En de voornemens voor dit jaar..Me volop onder de werkenden begeven (ik was 11 maanden thuis rondom de geboorte van Verne). Tijd maken voor creaties. En ook de meer tastbare hier af en toe een keertje tonen. Als ik durf.

noot: elke vermoede overeenkomst in woord of beeld met bestaande personen of situaties is volkomen toevallig. laat de drager van bovenstaand censuurlapje bovendien nog wel van het aangename type zijn.

Laat ons eerlijk zijn dat ik niet zo van hen hou.  Hun dominantie zal wellicht een persoonlijk thema van mij zijn, een verdrongen euvel uit mijn kindertijd, maar ik vind hen vaak ietwat irritant. De wapperende hand gecombineerd met de gesteven versie, waarvan de ene de boel hoopt te bevriezen terwijl de andere aanmaant tot spoed en haast.
Herkenbaarst zijn diegenen die je ‘s ochtends de poot komen schudden en met diepe stem verkondigen dat “wij vandaag toch goed zullen samenwerken, hé, meiske?”. Je hoeft geen psycholoog te zijn om te horen hoe van gelijkwaardigheid op slag geen sprake meer is.
Voor je het weet sta je te springen rechts, néé links van de bruidegom zodat je zijn rechter vinger perfect de deurbel ziet raken en stap je nadien drie, nee twéé passen achteruit zodat je het elkaar volkomen spontaan in de armen vallende koppel op klassieke en voorspelbare wijze kan kieken.  Laat springen niet mijn ding zijn.  En dat is nog maar een begin. Ze pikken je plaats in de bruidswagen in, of erger nog, verplichten je met hén mee te rijden. Voor de briefing. Sommigen willen je graag van dienst zijn bij de shoot op locatie.  Zodat ze je tijdig kunnen vertellen wanneer je met tegenlicht fotografeert.  Of door de knieëen gaat, want horen doet dat niet. Dynamiek verzekerd.
Daar sta ik dan met mijn idalen van spontane sferen met een sprankel frons en weggewaaide lok. Daar sta ik dan  - aldus-  lijnrecht tegenover de buldozer met de uitgestrekte en de flapperende arm. En ik glimlach alsof mijn leven er van afhangt. Ik paai hun ego, spring gezwind van links naar rechts, bedank hen netjes aan het eind van de dag. Ik doe dat erg goed, toch?

Een pauze heb ik even moeten nemen, in blogland. Want het was een heel bezig seizoen. Met de heel fijne koppels die ik mocht fotograferen en  met het heel fijne jongetje ons huis en onze nachten vult. Ik liet het schrijven van een boek liggen, iemand anders zit nu tussen tussen de potten met pen en papier. En dit blogje, dat bleef ook liggen. Leuke foto’s staan her en der klaar om getoond te worden. Langere zinnen dan diegene die ik nu tegen mijn zoon prevel vormen zich langzaamaan weer in mijn hoofd. Ik kom weer terug, binnenkort.

Niet maniakaal, maar ik kleur graag een keer buiten de lijntjes. Ontzettend onderbelicht is hij, deze foto. En dat past hier ontzettend, ném.

Allez, allez, het niet omdat ik pas bevallen ben dat ik niet aan àlles moet denken als ik foto’s maak.

Ik laat een trouwkoppel vaak zélf de locatie kiezen en soms is daar een helling bij. Een beetje helling kan natuurlijk geen kwaad maar zie, wat er gebeurt als ge daar een een groepje te poseren wil.  Zes torens van Pisa’s, en een stoere bonk links die de boel in evenwicht houdt. Een geluk dat ik het op tijd gezien had. Maar dit maar terloops, J en S hun foto’s wachten om afgewerkt te worden, en het resultaat zal hier gauw genoeg te merken zijn!