Archief voor Reflecties
Aan je rokken
Zo ongeveer werd ik een 31 jaar geleden over het schoolplein gesleurd. En ik herinner me het nog goed, die eerste dag. Moeder, aan wiens rok ik dus werkelijk twee en een half jaar had vertoefd zette me op de bagagedrager (fietsstoeltjes zijn van véél later, een oud kussen en een rekker deden dienst) en reed. De volle twee minuten (minuten die dan weer vijftien jaar later nauwkeurig zouden gesheduled worden), tot aan de poort. “Voila, we zijn er”. Ik wou niet, en al helemaal niet als bleek dat ze vergeten zeggen was dat ze ook weg zou gaan (en dan nog kordaat ook). Ik herinner me chaos, lawaai, onvoorspelbaarheden, stomme liedjes en een stout ventje in de gang. De juf beloofde dat moeke zou komen, bij het belsignaal. De bel kondigde enkel de speeltijd aan. Drama. Toen ergens, is sterft ze weg, de herinnering.
Mijn moeke, nu een fitte zeventiger, vertelt nog graag hoe dat ging die eerste schooldag. En blijkbaar vond ik het fantastisch en was ik boos toen ze me ’s middags op kwam halen, want néé, ik wilde nog blijven.
Kris
Hij werd geboren als Christiaan, ergens in de jaren 50. Hij mat zich liever ‘Kris’ aan, met een K. Hij is gepassioneerd, door het leven, door mensen, door projecten tot leven brengen. Zijn hoofd is niet te volgen. Als je denkt dat hij stilstaat, dan loopt hij alweer twee blokken verder. Tegen de stroom in, uiteraard, zoek hem dus vooral in de andere richting.
Hij is de optimist in mijn bestaan. Ik word al heel mijn leven blij van hem te zien. De grootste mokerslag doet hem zijn schouders ophalen en fluisteren dat er nog wel wat ergers bestaat.
Vijfentwintig jaar terug reeds is fluitend hij weggegaan, naar een ander oord, een eindje verder maar. Vrijheid, lijkt hij wel op te zoeken. En in dat oord groeide hij, tot wie hij nu is. Een baardige man met visie, met een prettige naïviteit, en een onverslaanbare humor.
Ongeneeselijk ziek worden deed hem genezen, het maakt ook dat zijn koffers opnieuw klaar staan. Voor zijn passie, voor een levenslange wens om wat te doen voor anderen. Een weeshuis ergens, een eindje verder, in Azië wordt zijn nieuw project. Hij gaat er voor, geen mens die zegt dat dit hem niet zal lukken. Succes, kerel. Met mijn zegen, en van horen zeggen, ook met die van ons moeder.
