Slik. En ook een beetje: zweet.

Het ventje zelf stond bijzonder op zijn ongemak in zijn eerste poses en ik stond met hem mee. Hij groeide met het kwartier en blonk aan het eind van zelfvertrouwen, en ik blonk mee. Fantastisch manneke, die P.

.. om het wachten te verzachten

Een beetje rust, dat had ik wel verdiend. Een rustige tijd waarin ik broekskes maakte, een kleed ontving, mijn laptop in panne viel, ik richting Brabant trok voor het eerste huwelijk van het jaar, een kereltje met de op één na mooiste naam van lentefeestfoto’s voorzag. En mij daar allemaal geweldig mee amuseerde. En dat alles wordt binnenkort nog eens geblogd. De broekskes, het kleed, het huwelijk en -als het mag van zijn moeder- ook de lentefeestfoto’s, allemaal met de laptop van mijn wederhelft, waarvoor veel dank.

.. en het ventje wordt 1 jaar. Morgen om 05.47, om precies te zijn.

Het is alweer heel wat maanden geleden dat ik de gekke chocolatier ons huis liet verlaten met een volle emmer pure chocolade. Met een wegwuifgebaar zelfs: “pak maar mee’.
Waarschijnlijk heb ik wat in de verkeerde richting gewezen, want onze Verne, die liet hij ook niet meer los. Schattig ventje, die Dominique.

Foto’s: Piet De Kersgieter

Die trouwers die mijn hart stelen, toch. We kregen vorige week dit bedankingskaartje in de bus. Gericht aan ons, én aan Langpoot. Langpoot, de onafscheidelijke enige echte knuffel van onze zoon. Zij het dan in één of ander prachtig Oudernederlands: Lankepoot. Heerlijk vind ik dat.

Dankje Jessica en Steven, jullie zijn ook een koppel om nooit te vergeten!

Een paar bobuxjes stond gewillig zijn maten af.

De geblokte stof uit pure scheerwol leek mij de perfecte basis voor een paar winterse sloffen voor de zoon. Met een schaapke vanbinnen en groene vilt (dat eigenlijk geruwd leer had moeten zijn, maar dat had ik niet op voorraad tijdens  mijn creatieve aanval) onderaan was de klus zo geklaard.

Over hoe de ene doorgaat terwijl de rest het al lang had opgegeven.

(en over hoe ik dan weer het niet over mijn hart kan krijgen deze doorzetter er uit te plukken voor een banaal tomatengerecht)

Het begint al. Maaksels bloggen. “Salopette” – hoe schrijf je dat.  Zo dus niet.

Zo wel: “de salopet van mijn zoon”. Na een reeks rappe broekskes, oude-meneertjes-sloffen en beenverwarmers tijdens de veel te korte slaapjes, eindelijk iets waar ik me wat langer aanzette.

Eentje uit een geleende knippie van Meisjesmama.Veel gesukkel met de belegjes, vooral toe te schrijven aan mijn ab-so-luut gebrek aan concentratie. En ook een beetje aan het uitermate verwarrende jargon in dat boekske. Waardoor ik aan het eind van de rit een stuk overhad. Niet gemist, eigenlijk.

Anders was ik toch niet toegelaten, toch?